Drie overwinningen in kanariegeel

05
mei
2014

Auteur: Pleun den Ouden

Hierbij weer even een kleine update van de verrichtingen van het Essche veteranenteam. Opmerkelijk bij deze drie wedstrijden was niet zo zeer dat ze alle drie gewonnen werden maar dat ze gewonnen werden in kanariegele shirts.

Essche Boys – SVSSS  2 – 1  (5 april)
Bij het spaarzame puntverlies van de veteranen dit seizoen, zat een nederlaag in Udenhout bij SVSSS.  Er moest dus wat recht gezet worden. Toen de mannen uit Udenhout in het blauw het veld betraden, zagen we dat dat wel een beetje op onze eigen blauw-witte shirts leek. En dus werden er uit een tas die ergens in het spelershome stond gele shirts gehaald. De vergelijking met de goddelijke kanaries was al snel gemaakt. Zeker Jan Aarts had meer dan ooit de looks van een Braziliaan. Dat SVSSS een goed team had dat wisten we. Vooral in het begin waren ze dominant maar grote kansen kregen ze niet.  De beste kansen waren voor Esch maar gescoord werd er niet totdat Ad Doggen van achteren binnen de zestien ondersteboven werd gelopen. Kees ging achter de bal staan en knalde de pingel feilloos binnen. Na rust werd Ad nog een keer binnen de zestien gevloerd en weer leidde dat tot een terechte strafschop. Dit keer was het Aswin die het buitenkansje verzilverde (2 – 0). Vlak daarna scoorde SVSSS nog de aansluitingstreffer maar verder kwamen ze niet.

Wilhelmina Boys – Essche Boys  0 – 8  (12 april)
Dit was een wedstrijd die we niet snel zullen vergeten. En ook deze keer werd in het geel gespeeld. Maar dat was niet omdat het shirt te veel op dat van de tegenstander leek. De leider van de veteranen (wie?) was namelijk vergeten om de tas met shirts mee te nemen. Terwijl we bij de tegenstander al shirts (geel) en broeken (blauw) hadden geregeld, kwam er niemand op het idee om Henri die terug naar Esch was gereden om de tas te halen, te bellen dat dat niet meer nodig was. Dat was natuurlijk nog dommer dan de tas met voetbalkleren vergeten. Ondertussen was de wedstrijd begonnen en kwamen we via Aswin soepel op 1 – 0. Vervolgens miste Willem een penalty en scoorde Wim Kuijs de 0 – 2. Ondertussen viel René Bergmans ongelukkig op zijn duim die uit de kom schoot. Medische hulp kwam van Roeland, de spits van de tegenpartij die de duim vakkundig weer recht zette. Na rust verhuisden we naar het hoofdveld, een kunstgrasveld. Daar kwam het tikkie-takkie-voetbal  van Essche Boys  nog beter uit de verf. De ene na de andere mooie treffer werd gescoord. Aswin maakte zijn tweede en derde doelpunt, Willem maakte er twee, Henri scoorde en ikzelf kon na een acrobatische voorzet van Frans ook nog scoren. Het eindigde met 0 – 8. Bij het eindsignaal wist iedereen dat het afgelopen was behalve William P.  Hij was vlak na rust gearriveerd, had zich snel omgekleed,  was ingevallen en dacht dat het rust was toen de scheids af floot. Was dat dan alles? Nee want na afloop moest Frans van Rooij meteen weg om te gaan melken. Toen Ton zijn portemonnee na afloop wilde pakken, lag alleen die van Frans er nog. Dus dan maar een tientje lappen uit der portemonnee van Frans…..

Essche Boys – Avanti ’31 4 – 1  (19 april)
Ook van Avanti hadden we uit verloren. In de slotfase gingen we daar met 4 – 3 onderuit na een penalty voor de Schijndelse ploeg vlak voor tijd. Weer hadden we iets recht te zetten dus. Omdat Avanti ook in het blauw speelt, hadden we donderdagavond al de gele shirts geregeld bij Jan van Gerven. Avanti vroeg of we snel konden beginnen want de meeste mannen moesten direct na afloop naar Paaspop. Avanti speelde zeker niet slecht maar kreeg nauwelijks kansen. Esch kreeg de betere kansen maar het duurde tot na de rust voor er gescoord werd. De assist kwam van de man die eindelijk weer eens mee kon doen: William van Beek.  Hij legde een bal uitstekend af op Henri die keihard uithaalde: 1 – 0. Maar Avanti kwam meteen weer op gelijke hoogte. Vanaf de aftrap werd doelman en oud-Schijndelaar Wim verrast door een hoge bal van Ad Mathijsen en zo stond het 1 – 1. Maar het duurde niet lang of we kwamen weer op voorsprong. William van B nam de bal rechts van het doel op de pantoffel en haalde verwoestend uit: 2  – 1. De mooiste treffer was de derde. WvB zette een mooi uitgespeelde aanval op met Kees waarna Kees de bal voorbij de keeper in de hoek krulde.  De laatste treffer, de 4 – 1, kwam wederom van de voeten van WvB die daarmee een nieuw record “aantal doelpunten per meegespeelde minuten” vestigde.  Dat record zou enkele dagen later nog scherper worden gesteld in de uitwedstrijd tegen ODC. Maar daarover meer in een apart verslagje.

Door: Sjef Engelbart