Essche Boys dames verliezen door gebrek aan vechtlust van ODC

26
oktober
2016

Auteur: Pleun den Ouden

Ik zeg u alvast, dit gaat een kort verslag worden. Kort, niet omdat ik geen zin heb om te schrijven, maar kort omdat er werkelijk waar weinig te vertellen valt (oké en een beetje omdat het ruk ging, héél ruk). Maar heeft u dus weinig tijd: lees gerust door.

Zondag was derby-dag, want ODC stond op ons te wachten in Boxtel. Van alle kanten kwamen blauw-witte rakkers aan op het sportpark Wagenaars. We zagen elkaar voor het eerst in de kleedruimte (misschien was dat het wel jongens, misschien moeten nooit meer allemaal apart naar een uitwedstrijd gaan) en we hadden er zin in. Met maar één brakke kop (bedankt Eef, je houdt de eer hoog) liepen we goed gestemd het veld op. De muziek tijdens de warming-up pepte ons op en vol vertrouwen stelden we ons op op de (ietwat platgetrapte kunstgras) mat van ODC. Tot zover het positieve deel van dit verslag. In ons geheugen wisten we dat we snel achterkwamen, maar eigenlijk werd vandaag pas duidelijk (door de foto’s van BoxtelDigitaal) dat we, ja serieus, na 2 minuten al met 1-0 achter stonden. De spits van ODC legde de bal terug op een opgekomen middenvelder die niet gedekt werd. Ze kon vrij schieten en rondde netjes af. Nou, schop onder die konten en ervoor gaan dacht ik nog, maar niets bleek minder waar dan die twee gedachtes. Ik heb zelfs de beroemde: ‘DAMES ZIJN WE WAKKER?’-kreet van Cees niet gehoord (of was hij net zo teleurgesteld als ik en kon hij ook niets uitbrengen?). Enfin (zoals Luuk van Velthoven zou zeggen), de tijd tikte door. Geen van beide teams liet goed voetbal zien. De bal ging van hot naar her, alle aannames stuitten minstens 5 meter van onze voeten af en we konden nog geen minuut de bal vasthouden (wilden we eigenlijk wel winnen?). De spits van ODC en ik waren het erover eens dat het een vrij ernstige zooi was op het veld. Misschien waren het de zenuwen, misschien konden we niet met het veld omgaan, misschien waren we gewoon serieus niet wakker of wilden we het in ieder geval niet graag genoeg. Tegen de tijd dat je zou denken dat de zenuwen wel verdwenen zouden zijn (na 30 minuten) maakte ODC ook nog eens hun tweede goal. Hun linksbuiten schoot van afstand de bal prachtig over onze Pleun heen. Even later raakte ook Erna nog geblesseerd (ja joh, dat kan er ook wel bij). Na een duel om de bal verdraaide ze haar knie en moest ze noodgedwongen het veld verlaten.

De tweede helft was niet beter. De werklust verbeterde wel ietsje, maar het lukte gewoon niet. Er kwamen nog wat kansen (onder andere van Lina) om weer terug in de wedstrijd te komen, maar het mocht niet baten. Ook ODC kreeg een aantal kansjes, maar geen van alle kwam achter Pleun terecht. De eindstand was 2-0, het resultaat van een doodsaaie wedstrijd waarmee we onze eerste nederlaag geleden hebben. En dat doet pijn. Over twee weken staat de wedstrijd tegen koploper Helvoirt op het programma en we hebben met ODC afgesproken deze te winnen, zodat het puntenverlies weer gelijk komt. Het kan toch niet zo zijn dat ons succes hier stopt? Dus dames, komende zondag staan wij gewoon weer fris en fruitig op die mat en pakken we de winst! Afgesproken?

Door: Noor Vugs